Ο Μοέ

Είναι ο Βενιαμίν της παρέας, μιας και είναι ο μικρότερος σε ηλικία.
Από επαρχία και αυτός, ωραίο παιδί, με ένα πολύ πολύ μικρό κουσουράκι.... ΞΕΡΟΚΕΦΑΛΟΣ μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο. Όπως είπα και στα γενικά στοιχεία της παρέας, είναι καλύτερα να τον πυροβολήσεις παρά να προσπαθήσεις να του αλλάξεις γνώμη για κάποιο θέμα... και λίγα λέω.

Όλα ξεκίνησαν πριν από δύο καλοκαίρια σε ένα παραθεριστικό θέρετρο της Βόρειας Ελλάδας (κάτι σαν την Ίμπιζα ρε παιδί μου). Άνετος και πάνω από όλα ανυποψίαστος, ήρθε να με επισκεφθεί στο σπίτι μου για να πλατσουρίσουμε στα γάργαρα νερά και να πλακωθούμε στις παγωμένες μπύρες μας. Λογάριαζε όμως χωρίς τον ξενοδόχο!!! Εκεί στην παραλία, ξάφνου ξεπρόβαλε μια μελαχρινή οπτασία, η οποία μένει στο ακριβώς διπλανό σπίτι από εμένα, και ως δια μαγείας ....... του 'ρθε να παίξει μαζί της ρακέτες. Κι ενώ είναι καλός στο Ολυμπιακό άθλημα της ρακετοπαιξίας, πάντα το μπαλάκι έπεφτε πίσω από αυτήν και η καημένη η κοπέλα έπρεπε να σκύβει για να το σηκώσει!!! Και από τότε ξεκίνησε ένας μεγάλος έρωτας, βασισμένος στις ρακέτες, τις μπύρες, αλλά και την χιλιομετρική απόσταση μεταξύ τους.
Σχεδόν κάθε 15 ημέρες, ο Μοέ τα μάζευε και ανέβαινε επάνω. Και η άλλη όμως, δε λέω, όποτε μπορούσε κατέβαινε για να τον δει (μας βγήκε λίγο πολυάσχολη, αλλά με την καλή την έννοια) Και κάνανε όνειρα σαν τα μικρά παιδιά...........!!!!!!! Και όλα μέλι - γάλα, λες και βλέπαμε τη διαφήμιση γνωστού σαμπουάν ρε παιδί μου!
Μέχρι όμως το κουσουράκι που προείπα να χάσει την υποκοριστική του ιδιότητα .... και μας πήρε και μας σήκωσε. Ζήλια παρανοϊκή χωρίς να υπάρχει λόγος, πράγμα το οποίο το καταλάβαινε αμέσως, αλλά εδώ μιλάμε για τον Μοέ.... σιγά μη ζητήσει συγνώμη και να επιμένει κιόλας στη συνέχεια ότι είχε δίκιο. Τι να κάνει και η κοπέλα, υπομονή, υπομονή, υπομονή. Το πάλεψε για αρκετό καιρό, δε λέω, το αποδέχθηκε μέχρι όμως που άρχισε να ακούει και κάτι τρίτα άτομα του πολύ στενού της κύκλου που την πριζόνανε να τον στείλει από εκεί που ήρθε.
Αντιστάθηκε σθεναρά βέβαια, αλλά και ο Μοέ το βιολί του. Έχτιζε αυτή γέφυρες επικοινωνίας μαζί του, και πήγαινε ο φίλος μας και όχι απλά τις γκρέμιζε, έσκιζε μέχρι και τα σχέδια ανέγερσης. Μια μέρα έκανε ολόκληρη φασαρία σε βαθμό οριστικού χωρισμού επειδή κάπου έχασε μία παντόφλα. Ε Λ Ε Ο Σ !!! Και η παροιμία "Έκλασε η νύφη και σχόλασε ο γάμος" ισχύει αρκετά σε αυτή την περίπτωση. Βλέπετε την παντόφλα την έχασε μετά από ένα γλέντι γάμου που είχαμε πάει όλοι μαζί. Η κοπέλα τον έβλεπε τρελαμένο να ψάχνει και αυτός έπαιρνε τηλέφωνο όλους εμάς για να κάνουμε τη διαδρομή που ακολούθησε πηγαίνοντας σπίτι της μπας και τύχει και τη βρούμε στο δρόμο.... στις 03:00 !!!!
Το ξεπεράσανε και αυτό όπως και άλλα μικροπροβλήματα της καθημερινής παράνοιας, μέχρι που ήρθε το καλοκαίρι, τα λουλουδάκια άνθισαν, οι πεταλουδίτσες βαρέθηκαν να πετάνε και ο φίλος μας πήρε άδεια από τη δουλειά του με σκοπό να ξαναπάει στην Ίμπιζα του Βορρά για να ξαναδεί την αγαπημένη του και να γιορτάσουν την επέτειο στο μέρος που ξεκίνησαν όλα. Δευτέρα πήρε τις βαλίτσες του και ξεκίνησε, Τρίτη μιλήσανε κάπως περίεργα στο τηλέφωνο και Τετάρτη του έσκασε τη βόμβα πολλών μεγατόνων...... "Θέλω να χωρίσουμε". Κι έκτοτε άρχισε η κατρακύλα.
Αυτός σχεδόν κάθε μέρα στο σπίτι μου, η άλλη στο διπλανό μπαλκόνι, εγώ κάπου στη μέση και ο Θεός βοηθός, ή μάλλον για να είμαι πιο σωστός, ο αδερφός μου βοηθός. Αυτός τα λούστηκε όλα καθ' όσον τον χρίσανε ως επίτιμο ψυχολόγο. Και από τον μεν και από τη δε.
Και η ξεροκεφαλιά του να μην έχει σταματημό όμως... "Εγώ ήμουν σωστός και κύριος απέναντί της σε όλα", "σίγουρα κάποιοι της βάλανε λόγια", "η Μπέμπα φταίει που μας μάτιασε όταν έβγαλε στα χαρτιά ότι θα χωρίσουμε". Λες και όλο το Σύμπαν συνωμότησε σε βάρος τους για να τους χωρίσει. Άλλη δουλειά δεν είχαν να κάνουνε και είπαν μια μέρα "Δε μαμάμε που δε μαμάμε, δε τους χωρίζουμε να περάσει και η ώρα;" Δε μας χέζεις ρε Νταλάρα δηλαδή !!!
Τέλος πάντων, γίνανε πολλές απέλπιδες προσπάθειες από πλευράς του να την πλησιάσει για να τα ξαναβρούνε, όσο και αυτός να επιμένει ότι δεν το έχει κάνει (ρουφιάνοι υπάρχουν πολλοί), αλλά τζίφος. Καλύτερα να έπαιζε κανένα Τζόκερ, πιο πολλές πιθανότητες θα είχε να κερδίσει κάτι παρά να κερδίσει κάτι από αυτή. Βέβαια ποτέ δεν ξέρεις, αλλά ένα τζάμι όταν σπάσει σε κομματάκια μεγέθους κόκκου, δύσκολα το ξανακολλάς όπως ήτανε στην αρχή.

Το ευχάριστο όμως είναι ότι δεν άλλαξε καθόλου την συμπεριφορά και τον χαβαλέ του στην εδώ παρέα των εξωγήινων. Με το χαμόγελο συνέχεια, με μοναδική ίσως εξαίρεση όταν βλέπει τον Τσάκ όπου αντί για καλημέρα πρώτα μπινελικώνει ο ένας τον άλλο και μετά μιλάνε σα να μην τρέχει τίποτα, άσσος στην ουισκοποσία, με επιτυχίες στο αντίθετο φύλο χωρίς όμως να ασχολείται και με μοναδικό στόχο να σηκωθεί και να φύγει σύντομα από το μπάχαλο της Πρωτεύουσας.
Σε γενικές γραμμές, είναι από τα καλύτερα παιδιά που έχω γνωρίσει και είμαι σίγουρος πως όταν βρει κάποια να τον τρελάνει πραγματικά και να τον κάνει ανοιχτόμυαλο, θα φάμε κουφέτα δίχως δεύτερη σκέψη, γιατί το αξίζει.